Het zal je maar gebeuren. Je bent net gepensioneerd. En terwijl de herinneringen van afscheidsrecepties en etentjes nog vers in het geheugen liggen word je ineens verrast met een koninklijke onderscheiding. Het overkwam een uroloog uit het midden van het land. Het ene moment zat de man thuis in fleurig Hawaiishirt te genieten van de nieuw verworven vrije tijd. Het volgende moment stond hij plotsklaps bij meneer de burgemeester. In datzelfde Hawaiishirt…
Een paar weken later werd ik gebeld door diezelfde uroloog. Hij legde me kort uit wat er was voorgevallen en gaf aan dat hij graag wat ‘officiële’ foto’s wilde hebben die gebruikt kunnen worden bij diverse publicaties. Want met een Hawaiishirt in een wetenschappelijk tijdschrift…nee…dat was het toch ook niet. De opdracht was in feite vrij simpel: zorg voor een serie neutrale portretten waarop de onderscheiding te zien is die gebruikt kunnen worden bij uiteenlopende publicaties.
Maar hoe zorg je voor een neutrale achtergrond als je hebt afgesproken om de portretten bij de man thuis te maken?
Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen. Niet alleen ging er wat extra licht en statieven achter in de auto. Ook de studioachtergrond ging mee. Wat dat betreft ben ik enorm blij dat ik destijds niet voor een Smart heb gekozen. Want probeer daar maar eens een achtergrondrol van ruim drie meter in te schuiven.
Op lokatie heb ik vervolgens snel de achtergrond neergezet en vervolgens een eenvoudige lichtopstelling gemaakt. Eenvoudig omdat ik dat het beste vond passen bij de persoon en bij het doel. Er stond dus maar één flitser met een paraplu. De witte muren zorgden automatisch voor een stukje contrastbeheersing. En na wat testjes konden we van start.
Vaak geef ik aan dat ik eerst het licht wil testen. Dat doe ik omdat ik zonder assistenten werk, en daarom pas kan zien hoe het licht valt als de persoon daadwerkelijk op de plaats staat waar ik hem of haar wil fotograferen. De grap is dat mensen, op het moment dat je deze ‘testfoto’s’ maakt, zich minder bewust zijn van de camera wat daardoor vaak mooiere beelden oplevert.
Op een gegeven moment, nadat we de meeste hoeken en posities wel hadden gehad, besloot ik een portret te maken recht van voren. Simpel, eenvoudig, saai misschien. Maar de blik in zijn ogen liet genoeg zien: eigenlijk was hij toch best wel trots op die onderscheiding…
Met enige regelmaat werk ik voor de Daklozenkrant die verschijnt in ‘s-Hertogenbosch, Tilburg en Arnhem. Deze maand staan er echter niet alleen foto’s van mij in…er staat deze maand ook een interview met mij in. De moeite waard om te lezen, al zeg ik het zelf. Maar daar kun je beter zelf over oordelen. Hieronder de tekst uit het interview. Lekker makkelijk. Maar ben je een keer in ‘s-Hertogenbosch, Tilburg of Arnhem…doe de verkopers dan een plezier en koop een krantje van ze!
